Przejdź do treści

Zmuszeni więc byli do podejmowania działalności gospodarczej, przyczyniając się tym samym do ogólnego ożywienia produkcji i handlu, a w dalszej kolejności do pogłębienia się różnic klasowych. Zmusiło to feudałów do poprawy materialnego i prawnego położenia chłopów. Z ich usług korzystała większość dużych majątków i najbardziej wpływowe rody magnackie: Radziwiłłowie, Ostrogscy, Wiśniowieccy, Potoccy, Zamoyscy, Opalińscy. W rolnictwie powszechnie stosowanym systemem uprawy roli była trójpolówka, z rzadka tylko zastępowana wielopolówką.

Na początku I wojny światowej duża część ziem zaboru rosyjskiego znalazła się pod okupacją niemiecką. Niemcy obłożyli sekwestrem większość surowców i środków produkcji, wprowadzili reglamentację artykułów spożywczych.

Monopolem objęto eksploatację węgla, rudy, drewna, soli; zakazano prywatnego uboju bydła, handlu zbożem. Działania te zlikwidowały w zasadzie handel prywatny. Podobną politykę stosowały władze austriackie. Dobrze funkcjonowały jedynie działy handlu świadczące usługi na rzecz armii. Kwitła spekulacja artykułami spożywczymi i przemysłowymi.

Komunikat alertu

W odrodzonej Polsce, mimo ogromnych strat wojennych, Żydzi odegrali ważną rolę w odbudowie życia gospodarczego. Dzięki nim udało się szybko zrekonstruować przemysł konfekcyjny i związany z nim handel. W latach — odbudowano przemysł bieliźniarski i obuwniczy. Żydowscy zegarmistrze kontynuowali współpracę z firmami szwajcarskimi.

Słowiańscy niewolnicy żydowskich kupców | Portal historyczny deco-bello.pl - historia dla każdego!

Nastąpił rozwój handlu średniego i drobnego, którego uruchomienie nie System czapek i handlu w Europie wielkiego kapitału, jednak przez cały okres międzywojenny zmniejszał się udział Żydów w handlu.

Kryzys po I wojnie światowej zmusił niektórych przedstawicieli tego zawodu do szukania pracy w innych działach gospodarki. W latach Największy był udział Żydów w handlu obnośnym i obwoźnym, stosunkowo słabszy w handlu detalicznym, najmniejszy w handlu hurtowym i kredycie. Wśród placówek sprzedających słodycze, owoce i warzywa istniała równowaga między liczbą sklepów prowadzonych przez wyznawców judaizmu i chrześcijan, w handlu piwem i napojami alkoholowymi, dla którego wymagana była koncesja państwa, udział kupców żydowskich był niewielki.

Większość zakładów prowadzących sprzedaż mebli i wyrobów z drewna należała do żydowskich właścicieli. W dziale artykułów chemicznych Żydzi przeważali w składach aptecznych oraz sklepach mydlarskich, farbiarskich i lakierniczych. W obrocie artykułami odzieżowymi we wszystkich działach, takich jak handel tkaninami, futrami i trykotarstwem, galanterią odzieżową, kapeluszami i czapkami, obuwiem i skórami, przewagę miały sklepy należące do Żydów.

Terytorialna struktura handlu była następstwem rozbiorów i w okresie międzywojennym niewiele się zmieniła. Żydowscy handlarze najsłabiej reprezentowani byli w zachodnich częściach państwa, choć w latach Duży był ich udział w miastach i miasteczkach województw centralnych, jednak największy w województwach wschodnich. Zacofanie ekonomiczne wsi na tym terenie decydowało jednak o prymitywnych formach handlu i jego niskiej dochodowości.

Na wsiach, z inicjatywy partii narodowych i Kościoła, zakładano sklepy spółdzielcze, konkurujące z handlem prywatnym.

Ich tworzenie wiązało się zwykle z propagowaniem bojkotu ekonomicznego. Często bojkotowi towarzyszyły ekscesy antysemickie, a nawet pogromy. Bojkot, aprobowany przez rząd sanacyjny w latach —, przyniósł negatywne skutki dla żydowskich handlarzy.

Ubodzy kupcy i rzemieślnicy nie byli w stanie utrzymać swoich zakładów pracy. Powiększali liczbę spauperyzowanego drobnomieszczaństwa żydowskiego, utrzymującego się z dobroczynności i pomocy materialnej z zagranicy. W czasie II wojny światowej Żydzi zostali pozbawieni prawa posiadania jakiegokolwiek majątku. Po wkroczeniu do Polski Niemcy skonfiskowali należące do Żydów hurtownie, zakłady przemysłowe, większe sklepy, pozostawiając im jedynie najmniejsze sklepiki i zakłady rzemieślnicze, które musiały zostać oznakowane gwiazdą Dawida.

W okresie akcji deportacyjnych, którym towarzyszyło tworzenie gett, osobom usuwanym z dotychczasowych siedzib pozwalano zabrać jedynie bagaż osobisty 20—30 kg.

Robimy to między innymi poprzez budowanie rozpoznawalności znaku Fairtrade.

System czapek i handlu w Europie

Bierzemy udział w targach, konferencjach i innych wydarzeniach, w których spotykamy się z konsumentami, przedstawicielami biznesu i administracji. Pomagamy firmom przejść przez proces certyfikacji i uzyskania licencji na stosowanie znaku Fairtrade. Wspieramy lokalne inicjatywy, które promują ideę Fairtrade — współpracujemy ze szkołami, uczelniami, miastami i organizacjami na terenie całego kraju w ramach kampanii Społeczności Przyjazne dla Sprawiedliwego Handlu.

Prowadzimy także działania rzecznicze, jak choćby w sprawie zrównoważonych zamówień publicznych. Jaką gwarancje dają nam certyfikaty? KR: Znak Fairtrade na produkcie oznacza, że dany produkt został wytworzony zgodnie ze standardami Fairtrade, które regulują kwestie ekonomiczne, społeczne i środowiskowe.

Certyfikacją objęci są zarówno rolnicy, jak i wszyscy przetwórcy zaangażowani w proces powstawania finalnego produktu. Oczywiście przed każdym z ogniw łańcucha dostaw stoją inne wymagania szczegółowe, jednak wspólna jest ich podstawa: godziwe zarobki, poszanowanie praw człowieka i ochrona lokalnego środowiska naturalnego. Na większość produktów w systemie Fairtrade ustalono tak zwaną cenę minimalną Fairtade. Jeżeli cena rynkowa jest niższa niż cena minimalna ustalona przez Fairtrade, kupiec w systemie Fairtrade wypłaca rolnikowi co najmniej gwarantowaną cenę minimalną.

Jeżeli cena rynkowa jest wyższa - kupiec płaci cenę rynkową. Dodatkowo producenci rolni otrzymują również premię Fairtrade, która służy do realizacji projektów rozwojowych. Co istotne, rolnicy i pracownicy w demokratycznym głosowaniu sami decydują o tym, na co przeznaczyć premię. System Fairtrade dąży do tego, aby wyeliminować ze światowego handlu takie zjawiska, jak praca przymusowa, wykorzystywanie do pracy dzieci czy wszelkie formy dyskryminacji.

Oprócz wyraźnych zakazów zapisanych w standardach Fairtrade prowadzi działania, których celem jest włączanie lokalnych społeczności w proces rozwiązywania tych problemów. Są to na przykład warsztaty System czapek i handlu w Europie, programy monitorowania i reagowania na przypadki pracy dzieci, szkolenia z zakresu praw pracowniczych czy szkoły liderek, których zadaniem jest wzmacnianie pozycji kobiet w lokalnych społecznościach.

Trzeba jednak pamiętać, że problemy te będą występować tak długo, jak długo nie zostanie usunięta ich fundamentalna przyczyna — skrajne ubóstwo milionów mieszkańców globalnego Południa. Jakość życia jest nierozerwalnie związana ze stanem środowiska naturalnego. Dlatego standardy Fairtrade zobowiązują producentów do właściwego gospodarowania wodą, dbałości o jakość ziemi czy zachowania bioróżnorodności.

Mimo, że wymiana ludzi niewolnych między żydowskimi kupcami a chrześcijańskimi możnymi spotykał się z ostrą Wszystko o opcjach fx Kościoła między XI a XII w. Nie tylko jednak wojny dostarczały niewolników. Przekształcenia społeczne w okresie wczesnego średniowiecza powiększały liczbę ludzi ubogich. Źródła podają, że często najbiedniejsi Słowianie sprzedawali swoje dzieci albo sami oddawali się w niewolę, aby przeżyć.

Znane są też przypadki, kiedy dłużnicy stawali się własnością wierzycieli. Handel niewolnikami był na tyle intratny i przynosił Żydom tak duże zyski, że z czasem sami Słowianie stwierdzili, że mogą się weń zaangażować bez pośredników. Słowiańscy piraci szybko zrozumieli, że żywy towar to żyła złota. W wiekach XI-XII nagminnie zaczęli uprowadzać swoich współplemieńców czy Skandynawów i sprzedawać ich na rynku lokalnym i w dalekich portach.

Z obrotu niewolnikami sławne były zwłaszcza ośrodki Obodrzyców nad Zatoką Lubecką, ale także porty Połabia i Pomorza. W oparciu jednak o zachowane taryfy celne możliwa jest ich przybliżona rekonstrukcja.

Wspomniana taryfa z Pomiechowa wskazywała, że opłata dla celników za przewóz bydła m. Widać zatem, że sukno było znacznie wyżej cenione niż niewolnik.

System czapek i handlu w Europie

Można te dane uznać także za przybliżone stosunek cen, który dla bydła, sukna i niewolnika wynosił Przyjmując, że ok. Jedna grzywna w okresie przed reformami monetarnymi doby XIV w.

Można zatem uznać, że silny mężczyzna kosztował ok. XV-wieczne przedstawienie Konstantynopola z Kroniki norymberskiej domena publiczna.

  1. Plywa opcji
  2. Ale wierzymy też, że warto zawsze odświeżać ten, tak bliski naszemu sercu, temat.
  3. Strategie sprzedazy i handlowej

Każde takie przedsięwzięcie było z kolei ukierunkowane na zarobek. XIII w. Żydowski podróżnik Benjamin z Tudeli relacjonując swoją wędrówkę przez ziemie słowiańskie pisał o nich jako o ziemi Kanaan, gdyż ludność ich zwykła swych synów i córki sprzedawać innym ludom.

Słowianin-niewolnik tak mocno zapisał się w pamięci, że wielu zachodnich historyków nie doceniało wkładu Słowian w rozwój średniowiecznej Europy.

Słowianie nie byli jednak tylko niewolnikami. Sami obok Żydów byli organizatorami tego intratnego interesu. Za panowania Bolesława Krzywoustego na ziemiach polskich handel ten miał się jednak zacząć powoli załamywać.

Polski książę zaczął starać się zatrzymać niewolników w kraju i wykorzystać ich potencjał jako taniej i produktywnej siły roboczej.

Menu główne

Ludność niewolna zamiast za pośrednictwem Żydów trafiać na Zachód pracowała na potrzeby monarchy, duchownych i innych możnych na roli, przy stadninach koni i bydła, dostarczała określonych danin. Wraz z najazdami tatarskimi w XIII wieku, przemianą osi drożnych między Zachodem i Wschodem, a przede wszystkim zmianami w obyczajowości ówczesnej ludności Europy żydowski handel niewolnikami osiągnął dno.

Dziękujemy, że z nami jesteś! Chcesz, aby Histmag rozwijał się, wyglądał lepiej i dostarczał więcej ciekawych treści? Możesz nam w tym pomóc! Pańszczyzna była stopniowo wypierana przez czynsze.

Wraz z procesem oczynszowania, stopniowemu rozluźnianiu ulegały stosunki feudalne na wsi. Przede wszystkim zanikała osobista zależność chłopa od pana. Zamożni chłopi stawali się pełnymi właścicielami gospodarstw, a ubożsi — kapitalistycznymi dzierżawcami ziemi. Czynnikiem przyśpieszającym przemiany gospodarcze na wsi angielskiej był wzrost opłacalności produkcji wełny. Właściciele ziemscy, zachęceni korzystnymi cenami, zamieniali pola uprawne w pastwiska dla owiec, które następnie ogradzali.

Proces grodzenia oznaczał likwidację wspólnot wiejskich i indywidualizację posiadania ziemi. Związany był również z zawłaszczaniem gruntów gminnych przez dotychczasowych właścicieli lub dzierżawców. Producenci wełny dążyli bowiem do koncentracji ziemi w drodze wydziedziczania chłopów. Proces grodzeń pogłębił więc zróżnicowanie ludności wiejskiej pod względem majątkowym.

System czapek i handlu w Europie

Obok kapitalistycznych farmerów rosła liczba biedoty wiejskiej, która  przekształcała się w warstwę najemnych robotników rolnych patrz tekst źródłowy. Nowoczesne formy organizacji produkcji w przemyśle Odkrycia geograficzne przyczyniły się do ożywienia produkcji przemysłowej w Europie. Nowoodkryte ziemie stały się dla zakładów europejskich źródłem tanich surowców i ogromnym rynkiem zbytu.

Dzięki ogólnemu wzrostowi zamożności zwiększała się również chłonność rynku wewnętrznego. Nie bagatelną rolę odgrywały potrzeby rozbudowywanej przez niektóre kraje armii i floty.

Wywiad z przedstawicielami Fundacji „Koalicja Sprawiedliwego Handlu” – Fairtrade Polska

Rozwój gospodarki towarowo-pieniężnej coraz silniej kłócił się z monopolistycznymi uprawnieniami organizacji cechowej. W nowych warunkach gospodarczych cechy rzemieślnicze stawały się czynnikiem hamującym dalszy rozwój gospodarczy. W imię obrony interesów zrzeszonych w nich mistrzów, ściśle reglamentowały produkcję, utrudniając dostęp do cechu nowym członkom, a nawet aktywnie zwalczając wszelkie próby wprowadzania ulepszeń technicznych i organizacyjnych.

System czapek i handlu w Europie

Mimo wprowadzania kolejnych regulacji prawnych, utrwalających gospodarczą pozycję cechów, produkcja rękodzielnicza coraz bardziej wymykała się spod ich kontroli. Najpoważniejsze zagrożenie dla rzemiosła cechowego stwarzały znane już od XIV w. W rzemiośle cechowym majster był właścicielem warsztatu, bezpośrednim producentem i sprzedawcą gotowych wyrobów — jednym słowem był samodzielnym przedsiębiorcą.

W systemie nakładczym nastąpił podział ról. Przedsiębiorca nazywany nakładcą był organizatorem produkcji i zbytu. Dostarczał rzemieślnikowi surowców i narzędzi oraz zajmował się organizacją sprzedaży. Był nim z reguły kupiec lub rzemieślnik zajmujący się końcową fazą produkcji. Rzemieślnik wykonujący pracę stawał się wykwalifikowanym robotnikiem najemnym, z reguły izolowanym od rynku.

Nakładca, który brał na siebie ryzyko finansowe przedsięwzięcia, czerpał zyski z różnicy między ceną towaru a kosztami jego wytworzenia. Z nakładu wyłoniła się kolejna forma organizacji produkcji — manufaktura. Pierwotną jej formą była manufaktura rozproszona.